ศาสตราจารย์ ดร. เอี่ยม ฉายางาม ตอนที่ 5

ศาสตราจารย์ ดร.วิจิตร ศรีสอ้าน เป็นอธิการบดีผู้ก่อตั้ง มสธ ท่านดำรงตำแหน่งอธิการบดีสองสมัยตั้งแต่ปี 2521 เรื่อยมาจนถึงปี 2530 …ท่านอาจารย์เอี่ยมเข้ามารับตำแหน่งอธิการบดีต่อจากอาจารย์วิจิตรในปี 2530 เป็นต้นมา …ต้องเล่าให้ฟังว่า ในช่วงเวลาที่มีการสรรหาอธิการบดีคนใหม่มาแทนอาจารย์วิจิตรที่กำลังจะหมดวาระตอนนั้น พวกเราที่ทำงานกองแผนงาน ซึ่งต้องทำงานคลุกคลีกับผู้บริหารเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งทำงานอยู่กับข้อมูลด้านต่างๆ ของมหาวิทยาลัยทั้งหมด พวกเรามองกันว่าคนที่เหมาะสมมากที่สุด (ในสายตาของพวกเรา) ก็คือท่านอาจารย์ทองอินทร์ และเราก็เดาและเก็งกันอย่างนั้นจริงๆ …อันนี้ก็คงตามประสาของลูกน้องที่ย่อมมองว่านายของตนดีและเหมาะสมนั่นเอง แต่เมื่อกระบวนการสรรหาอธิการบดีเสร็จสิ้นลง เราก็ได้ทราบว่าท่านอาจารย์เอี่ยมคือคนที่จะได้รับการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีของ มสธ คนที่สองต่อจากท่านอาจารย์วิจิตร

ผมสารภาพตรงๆ เลยว่า ในช่วงเวลานั้น ผมยังไม่คิดว่าท่านอาจารย์เอี่ยม (อาจารย์สอนหนังสือผมมานี่แหละ…เข้าตำราลูกศิษย์คิดไม่ดีกับครู) จะสามารถทำหน้าที่อธิการบดีของ มสธ ได้ เหตุผลประการแรก อาจเป็นเพราะข้อจำกัดในทางความคิดของผมเอง คือว่า ช่วงเวลานั้นความคิดของผมคงยังไม่พัฒนาไปมากเท่าไหร่ ความเข้าใจในพื้นฐานของกฎธรรมชาติยังไม่ดีพอ ผมจึงมองสิ่งต่างๆ รอบตัวแบบสุดขั้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังขาดความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์ ที่ไม่มีใครสมบูรณ์ไปซะทั้งหมด ในทำนองว่า คนที่เราคิดว่าดี เขาก็มีข้อบกพร่องอีกมากมาย ขณะที่คนที่เราคิดว่าเขาแย่ ก็ยังมีส่วนดีให้เห็นอยู่มากพอสมควร ด้วยข้อจำกัดในการรับรู้ถึงการทำงานของท่านอาจารย์เท่าที่ผ่านมา ผมจึงคิดว่าท่านยังไม่น่าจะเหมาะกับตำแหน่งอธิการบดี ประการที่สอง จากบทบาทของรองอธิการบดีแต่ละคนที่ผมรับรู้ เนื่องจากทำงานใกล้ชิดกับรองวางแผนซะเป็นส่วนใหญ่ ได้เรียนรู้แนวคิดเรื่องการทำแผนจากอาจารย์ทองอินทร์มามาก ประกอบกับไม่ได้คลุกคลีทำงานร่วมกับท่านอาจารย์เอี่ยม ก็เลยอยากให้อาจารย์ทองอินทร์ได้เป็นอธิการบดี ประมาณนั้นแหละครับ ดังนั้น พอท่านอาจารย์รับตำแหน่งอธิการบดี พวกเราในกองแผนก็คิดไปว่าแล้วนี่ มสธ จะไปกันยังไง จะไหวไหม อะไรทำนองนี้ ผมนั้นคิดมากไปกว่านั้นด้วยซ้ำว่า เอ แล้วอาจารย์วิจิตรท่านคิดอะไรของแกนะ ทำไมจึงไม่สนับสนุนให้อาจารย์ทองอินทร์เป็นล่ะ ทำไมมาเป็นท่านอาจารย์เอี่ยมล่ะ …เมื่อกาลเวลาผ่านไป สิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่เป็นจริง สิ่งที่เป็นจริง เราอาจจะยังไม่ได้เห็น ก็เป็นได้…(โปรดติดตามตอนต่อไป)